Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 11 december 2017

December

Ik hoef hier denk ik niet te zeggen dat de weken voorbij vliegen, hoe meer het jaar zijn einde nadert, hoe sneller de tijd lijkt te gaan, net als je dat hebt met de leeftijd, hoe ouder je wordt, hoe sneller het leven 'opkort"Gelukkig vieren we allemaal gelijk nieuwjaar plachtte mijn moeder vroeger te zeggen, hoe snel of langzaam de tijd ook gaat, dat is een vast gegeven.
Mijn vintage kerstpostertje staat weer op de schouw, de kerstboom staat op zijn vertrouwde plek.Met een nieuwe, glazen, handgeblazen en állermooiste bal op een prominente plek......er had voor de jongeling verder niets in hoeven te hangen.Die bal gaat ons overleven en geschiedenis schrijven, wat ik je brom.......
De kerstkaarten zijn geschreven en verstuurd dit weekend, je kan er maar vroeg genoeg bij zijn, is het maar gebeurd, ik neem me altijd voor om voor TNT te spelen en de decembermaand en een tiental kaarten zelf te gaan bezorgen, met de fiets, ja hoor, nee dus.....het is koud, of het regent, of het kost teveel tijd......met als gevolg dat de mensen die het dichtste bij wonen, het laatste een kaart krijgen en ik op het nippertje nog vlug een velletje decemberzegels bij koop.
Ik schrijf vaak  over de simpelheid van het leven, dit is er een mooi voorbeeldje van, hoe simpel het leven kan zijn van een plattelandsquiltster, restjes over in een bakje, vierkantjes van 2 x 2 inch gesneden, paar randjes eromheen gemaakt, en kijk, zomaar leuk geworden.
En wil je nou nog wat leuks, kleins en redelijk eenvoudigs voor kerst maken? Mug Rug, oftwel, onderzettertje voor je "cup of tea"of zoiets, 15 x 15 cm, en gratis te downloaden op de website van Kathleen Tracy.
Met Sinterklaas hebben we de jongeling in huis een passend cadeau gegeven, die houd namelijk al jaren stellig vol dat hij later......en naar ik mag hopen, héél veel later.....een "mannenhuishouding" gaat voeren. Ik stel het me voor als zoiets.....Marius van DokkumWe hebben er wel lol mee gehad en nu zitten we s,avonds te puzzelen, saampjes, manlief en ik, want de jongeling vind het "DUF".....ja hoor....
Wat misschien ook onderhand wel duf is, is als ik elk jaar weer met dezelfde foto,s kom van die amaryllisbloemen, maar echt, geloof me, elk jaar weer val ik in een adembenemende verwondering over de gigantische grote en mooie bloemen die uit die knoppen komen, dan ben ik het weer vergeten van het vorige jaar en is het weer de nieuwe verwondering die toe slaat.
Afgelopen week met zwemvriendin een daagje naar Zeeland geweest, het grote wijdse landelijke zeeland met gelukkig een zonnetje tussen de prachtige wolkenluchten door, prachtige warme stofjes van de quiltster uit Kerkwerve.
De winkels daar in Zeeland zitten vaak gewoon midden op het platteland, in het weidse niets verscholen, zo ook de breiboerderij van Mo & More, geweldig, wat heeft zij ook weer een prachtige wol liggen, en zo veel...ik zag iets en dacht, Wouw.....of was het Wauw.....ik viel meteen voor de kleur, en die was Wouw, om precies te zijn, plantaardig okergeel geverfd met Wouw.
Nog ergens in het verre Ouwerkerk, al weer middenin de polder, de volgende boerderij, van Textielwerk, zo weids dat het leek alsof je Engeland in de verte kon zien liggen als je op je tenen ging staan, hebben we niet gedaan overigens, maar het gevoel was er wel. Evenals mooie wolletjes, restjes van handgeverfde Riihivilla uit Finland, prachtig, voor polsmofjes, handschoentjes, maar eerst gewoon naar kijken.
De egels lijken nu toch wel in winterslaap gegaan, we hebben er een andere kleine gast voor in de plaats gekregen, ook leuk om te zien, want ook van dit soort kleine gasten houden we, al valt het niet mee om hem of haar te fotograferen, ze zijn watervlug.
Achterop de camping op het land van de buurman lopen de Buuralpaca,s, van nature zeker nieuwsgierig als ze je zien staan, mooie dieren, ik heb er ooit een vacht van gehad om te spinnen.
Het zijn net wollige beertjes als je ze zo ziet lopen en van kou hebben ze helemaal geen last omdat ze van de hoogvlakten van Peru komen waar het ijzig koud is.De damherten zijn wat minder blij met de sneeuw, ze lijken wel gedesoriënteerd in die onverwachtse witte wereld, want waar is het voer nu?
Overal in het land hoorde je afgelopen weekend over sneeuw.....nou, als je er niet van houd moet je aan de kust komen wonen, want hier hebben we het meestal alleen in een spuitbus van de Hema...., tot mijn grote verdriet, want Oh....wat hou ik van sneeuw.......hier is de winter meestal grijs en grauw en koud en regenachtig,en winderig.
Maar afgelopen weekend dus niet, het werd wit, prachtig wit, het was maar even, maar even is ook goed genoeg. Het was dus weer geen weer om die kerstkaarten rond te brengen, zoals ik al eerder zei :(  en de voorspellingen zijn voor vandaag ook niet jofel om een fietsrondje te houden.Fijne week allemaal weer!

Hartelijke plattelandsgroet, Jeannet

maandag 4 december 2017

Adventstijd

Tradities geven houvast in het roerige jaar, de adventstijd, in aanloop naar de kerst, staat bol van tradities, Advent, de tijd van verwachting.Ik zie steeds meer adventskalenders op wat voor manier uitgevoerd dan ook, verschijnen
Er zijn dus meer mensen die dat stukje houvast, traditie, verrassing, verwachting, cadeautje voor jezelf, noem het zoals je wilt, waarderen. Een leuk afspraakje met jezelf, zoiets.
Ik doe er ook aan mee, een wollige adventskalender, voor mezelf gemaakt, idee was van iemand van de landelijke spingroep. Elke dag een stukje Me Time. CD van Ennya op, gedachteloos de wol door mijn vingers laten gaan, of juist je gedachten ergens over laten gaan.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik in de winter niet over Me Time te klagen heb, dus voor mij is het misschien juist een stokje achter de deur, om elke dag een stukje te spinnen , om het wieletje draaiend te houden, want daar schort het soms een beetje aan.
24 plukjes wol, want zoveel dagen duurt het tot het kerstmis is, van verschillende kleuren, willekeurig met elkaar gemengd elke dag 10 gram, en op de adventzondagen 25 gram, dat ga ik 24 dagen lang spinnen, en dan heb ik met kerst mooi de tijd om het te twijnen. Helemaal leuk!
Het blijft een heerlijke hobby, spinnen, we hebben al een jaar of vijf een trouwe spingroep die maandelijks op zondag bij elkaar komt, en ook al heb je elkaar een tijd niet gezien, je pakt moeiteloos de "draad"weer op.
Er is weer een paar sokken af, tijdje terug de wol al laten zien, heel mooi herfstig prachtige wol, patroontje in de voorvoet gebreid, en tis onderhand wel bekend denk ik......Ik brei sokken puur als kunstobject, "Sok aan de stok" en dus niet om mijn voeten te verwarmen, en waarom? Geen idee, of nou ja,een beetje, ik vind het zonde ( ja, ik weet het.... errug...) en te dik in mijn schoenen, binnen loop ik op pantoffels, zijn ze ook te dik voor.
Nou denk ik wel, dat er een einde aan de "sokstok" is gekomen, en niet omdat tie vol is, maar de leerling molenaar hier in huis, had afgelopen zaterdag ernstig last van koude voeten......dunne hemasokken in een onverwarmde molen in de winter.....tja.....dat is geen goed idee. Dat deden ze vroeger tenslotte ook niet.Dusszzz, werk aan de winkel voor "mams". ;) Voorlopig is er keuze genoeg dacht ik zo..
Na de sokken ben ik verder gegaan aan mijn streepjesshawl in wording, mooie dunne tweedwol van Finlandia, rondbreinaald drie, meerderen aan de zijkant en in het midden, héérlijke ouderwetsche wollen tweedgeur met spinolie, genieten naast het kacheltje en kijkend naar Binnenstebuiten.Kennen jullie dat programma? Komt elke dag om kwart voor 7 s,avonds op TV, NPO 2,
Binnenstebuiten, zo  heet het programma, allerlei praatjes over prachtige huizn met een verhaal, er wordt gekookt, lekker gegeten, leuke bijzondere onderwerpen die je niet overal tegenkomt, soms heel verrassend, dingen die spelen in de natuur,duurt een half uurtje. TV is niet zo aan me besteed, maar dit is voor mij ook Me Time. Even na het eten, fijn om te zien dat er in de roerige wereld buiten ook nog steeds, soms tegen de verdrukking in, hele mooie plaatsen en initiatieven zijn.
Het is weer de tijd van kerstmarktjes, van kleine sfeervolle brocantemarktjes, al dan niet met kerstigere dingen, heerlijk! Het meeste wat ze verkopen, staat de kast hier al van vol, oude juskommen, mooi brocante servies, maar om nou met lege handen weg te gaan....das zo zonde.....en een oud hyacint glas kan zomaar weer een begin van een verzameling worden.
Het leven lijkt zich met het verstrijken der jaren, hoe zeg ik dat weer mooi, steeds "Hendrik Groeniger" te worden Groen was het leven hier al natuurlijk al , maar op Hendrik zit ik nog niet echt te wachten....behalve op TV natuurlijk, want ik volg het met onbestemd genoegen en enige verontrustende herkenning, als ouder wordende mensch.
Morgen sinterklaas, en jullie weten het......Ik heb mijn bescheiden klompjes ook maar in het zicht gezet, dit zijn hele oude klompjes, van de laatste klompenfabriek uit Zeeland, collectors item dus, jullie begrijpen wel waarom ze indertijd gekocht zijn.......:)
We gaan het beleven in huisje weltevree, waar ik volgens mij de enige ben die me met sinterklaas bezig houd, behalve het lekkers, daar houden de heren zich ook uitgebreid mee bezig.....
Ik wens iedereen een vredige, bedachtzame, vrolijke en hartelijke adventstijd toe, deze foto van het hart maakte ik ergens in Rotterdam, zijn allemaal lege blikken van jawel....Annie verf! Je moet er toch weer maar opkomen he?

Hartelijke plattelandsgroet vanuit het minilandgoed, Jeannet

maandag 27 november 2017

Hollands blogje

Hoe Hollands kan een blogje zijn, als ik open met DE molenquilt voor zoonlief ?
Elke dag een molentje maken werpt zijn vruchten af, helemaal Hollands, de Nederlandse driekleur in de hoekblokjes.Elk weertype is wel zo,n beetje vastgelegd.
Iemand kwam ergens op het idee om er deurtjes in te maken, alles is mogelijk, maakt het net wat leuker, dus ook gedaan. Er komt nog een feestelijke molen met vlaggetjes ertussen.
Je hebt houten molens, en molens van steen, die stofjes lagen ook nog ergens ver achterin de kast voor naar ik dacht (n) ooit, maar wie wat bewaart heeft wat.Dat blijkt maar weer.De maat van het quiltje is ong. 80 x 80 cm.
Het is helemaal geslaagd, tuurlijk moet het nog doorgequilt, dat wel....ik maak er oranje lussen aan met rood, wit blauwe knopen, komt allemaal goed als we tijd van leven hebben.De tussenbanen zijn van mijn zo geliefde rode westfalen ruitje gemaakt, ik ben zo dol op dat stofje, overal komt het wel ergens in terug, een quilt zonder dat ruitje is hier niet te vinden.
Nou kwam er ook nog een idee van iemand, om er een éénpersoonsquilt van te maken...Eh, tuuurlijk, zeker, alles is mogelijk......het leek de jongeling helemaal geen slecht idee, je zal maar onder een molenquilt liggen als aankomend molenaar, poeheeee, nou, dat weet deze mams nog niet hoor, dan moeten er nog 23 bijkomen, zou kunnen, maar dan laat ik de wieken wat minder hard draaien, oftewel, dan maak ik een molentje per maand ofzo.
Hollands was ook het weer van de week, zomaar op een doodgewone woensdag, na twee hele grijze dagen, de zon scheen opeens door de ramen, waardoor er een pijnlijk bewustzijn optrad van het feit dat die net zo grijs waren als het weer van de voorgaande dagen.
Dat gold ook voor het stof overal, het was te lekker om er niet op uit te gaan buiten, en het stof niet te laten opwaaien....in de pedalen, met zoonlief, die toevallig een dag vrij had, op naar het Heerlijk Hollands weer buiten.De seizoenen zitten gelukkig niet stijf vast aan de datums waar tussen wij mensen ze geplaatst hebben, maar zijn grensoverschrijdend.
En dan kan je dus zomaar in de herfst, tegen de winter aan, een heerlijke dag hebben van maar liefst 14 graden, zo,n dag waarop iedereen er even uit gaat en waar je zonder handschoenen kan fietsen onder een strakblauwe lucht, en om je heen de intense kleuren van het groene gras beleeft.
Van de week kreeg ik van een lieve vriendin deze bol van de amaryllis, heerlijk, zo vol van belofte, elke dag een stukje verder, niet voor te stellen dat een bol zoveel groeikracht heeft om zonder water een bloem te produceren. Al peinzend op de fiets, met de wind in mijn haren, vroeg ik dat ook af tav de mensen om mij heen.
Er zijn mensen die zo,n enorme veerkracht en levenslust hebben, die van niets altijd iets maken, die het positieve blijven zien, als anderen al lang hebben afgehaakt. Die toch blijven bloeien en groeien tegen de stroom in, knap vind ik dat.Ik heb er altijd veel bewondering voor, dat geld ook voor de geefster van mijn bol.
Na het molenquiltje is er weer ruimte voor wat anders, een ander project.Ik had ooit ergens deze foto gezien op het WWW, en bij navraag op FB kwamen de maaksters van de quilt in zicht.
Er waren heel wat mensen die de quilt erg mooi vonden, en die ook wel zin hadden om hem te maken, ik viel zelf voor de mooie blauwe kleur en de wedding ringen, daar hoef ik geen hele quilt van, want zoonlief wil niet trouwen, maar een paar, nou ja, toch wel leuk ter viering van mijn eigen huwelijk dan maar.
Francis is er ingedoken, heeft contact gehad met de maaksters, en is aan het tekenen gegaan, het zou zomaar eens kunnen dat dit het volgende project wordt. Zoveel quiltverleidingen die de revue passeren. Als ik alleen al weer de cover van de nieuwste quiltmania zie, geweldig mooie quilt!Blijft toch voor mij het mooiste en meest inspirerende quiltblad.
Ik krijg wel eens vragen hoe het met de huisbakker gaat, nou, daar kan ik op zeggen dat het prima gaat, er wordt nog steeds gebakken, túúrlijk met molenmeel, karamel walnoten, gesneden op een plank die gezaagd is door houtzaagmolen het jonge Schaap op de Zaanse Schans.
Dus dat zit nog wel goed, nou ja....goed, goed, dat is wat je er onder verstaat natuurlijk......want ik weeg me tegenwoordig zo.......:(
En dan wens ik iedereen weer een hele fijne week, iemand op FB zegt altijd, en pluk de bloemen waar je bij kunt......zo is het maar net, ik wens het een ieder van harte toe.

Hartelijke plattelandsgroet, Jeannet

maandag 20 november 2017

Jacobus op het platteland

Oplettende lezers hebben het al gezien, nieuwe header bovenaan mijn blog, en wie prijkt daar op? Juist ja, Jacobus! Het olijke aapje van het patroon van Anita Wildschut.
Het is me gelukt! Een aap breien uit één stuk, met slechts één vulopening, wow......ik was #besttrots# op mezelf dat ik dat zomaar kon.
Nou moet ik zeggen dat het patroon ook kinderlijk eenvoudig is uitgeschreven, elke steek,elke handeling, is zeer duidelijk op papier gezet, dat kan niet mis gaan, goed lezen. Jacobus in zijn blote gat, dat was me ook niet wat, dus gelijk maar gedaan, en Jacobus heeft een broekje aan......
Okay, dat is soms even een dingetje, als er staat AR is dat averecht/recht en dat moet je dan natuurlijk wel zo doen.En dan nu voor de kritische breisterren, aan de linkerkant van het broekje had ik AR te letterlijk genomen en boven elkaar gedaan, zien jullie het?
Duurde even voordat ik erachter kwam, en toen ben ik wel AR verder gegaan, nou ja, het is zo, only god is perfect....ik ben er tevreden mee. Wie het ook van plan is ooit te maken, ik zou zeggen, doen! Echt, het is een heel makkelijk verhaal, als je goed kunt lezen.
Het is weer November, november, dat is de maand van het blad, wij hebben op het toilet een boekje van Mevr. Stam- Dresselhuys staan, en daar staat het in.....
November, dan is er de maand van het blad, en je hoeft er niet eens voor in Gelderland te wonen. Hier aan de kust op het minilandgoed is ook genoeg blad te ruimen, van de notenboom, dat verteert niet dus dat moet wel opgeruimd anders kom je het volgende zomer overal tegen.
Maar goed, het komt altijd van pas, we maken er bladerhopen van ergens achter in een hoekje, ergens waar de egels zitten, en waar ze dan lekker onder kunnen kruipen.En dat het nog steeds goed gaat met de egels!
Ik had weer de wekelijkse egelweeg, en deze kleine ondeugd is me gegroeid! 60 gram in één week, is me dat wat, en dat elke week he. Toen hij voor het eerst kwam eten was het een klein mager minkukeltje vol vlooien, maar nu....die komt de winter wel door onder de bladerenhopen.
De dames damhert komen de winter ook wel door......is het niet van de geitenbiks die ze krijgen, dan toch wel van het vogelvoer....en dan kunnen ze zoooooo onschuldig kijken.....
Ik vraag me altijd af wat er in hun hoofd omgaat als ze zomaar, een half uur, doodstil staan te kijken in de tuin, naar wat, ja, naar wat eigenlijk? Het lijkt wel of ze staan te mediteren ( kan ik zelf nog wat van leren)
Dit was ook een toevalstreffer, vlak voor mijn raam, aan een boomstam, en nog stilzitten ook! Dat is bijzonder voor deze beweeglijke groene specht.Ik hoor hem altijd wel "lachen" om wat dan ook in de tuin.
Ook deze kleine bonte specht is een dagelijkse terugkerende gast op de voedertafel.Het is niet te geloven, maar afgelopen weekend zaten er wel vijf! Ze nemen hier gewoon hun hele familie mee naar toe en een heibel dat ze hadden onder elkaar.....(soms net mensen ) Jeetje.....
Ze doen precies twee dagen over een groot vetblok van 2.50, ehhh, ik kan er wel een krantenwijk bij nemen, dit gaat te gek worden, het restaurant laat enige sterren vallen.......we moeten zelf ook nog eten.
En Jacobus? die vraagt zich, peinzend af, of het buiten op het platteland tussen al die beesten eigenlijk niet veel gezelliger is dan in de warme keuken.....

Hartelijke groet, fijne week allemaal weer, Jeannet