Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 20 februari 2017

Uithuizig

Het was een uithuizig weekje, deze week, met mooi weer, we hebben een beetje al van de lente mogen proeven, met een kopje koffie in de zon op een beschut plekje in de tuin was het afgelopen woensdag heel goed toeven.
Goed, goed, al willen we het wel, één zonnetje maakt nog geen lente, één bloemetje ook niet, en zelfs een heel aantal bloemetjes kunnen niet verhinderen dat het maar een daagje was, maar dat geeft niet, het was er en als het goed is hebben we er van genoten en het draagt een belofte in zich voor nog veeeeel meer van zulke daagjes in de nabije toekomst.
Afgelopen vrijdag ben ik met zwemmaatje naar Delft geweest, wat is dat toch altijd weer een mooie sfeervolle oude stad.De markt en de schilderachtige doorkijkjes over de grachten.Ik kijk er mijn ogen uit, want deze wereld zie ik niet elke dag.
Helemaal mijn smaak, Rotterdam, daar waren we vorige week, heeft de mooie aparte en speciale architectuur en de bijbehorende hoge gebouwen
Voor mij niet echt een reden om meteen mijn fototoestel te pakken, maar Delft.....Delft is één pittoresk verhaal, die eeuwenoude geveltjes en grachten, die fietsen die het studentengevoel zo mooi weergeven.
Mooie smalle steegjes die duidelijk niet gebouwd zijn op de hedendaagse tijd.
Dan moet ik weer denken aan het boek van Simone van der Vlugt, waarbij Catreyn porselein ging schilderen in het Delft van de gouden eeuw, van wat later de Porceleyne fles zou worden,je  ziet het zo voor je daar in Delft.
Erg mooi boek voor als je van historische romans houd, ik ben sowieso fan van de schrijfstijl van Simone van der Vlugt, niet de oppervlakkige stijl, maar altijd met gedegen onderzoek met historische feiten.
Lange rokken, schorten, hagelwitte kapjes op het hoofd, ik heb ze overigens niet echt gezien.Wij waren hier, aan de Voldersgracht (rollator danste overigens wel vrolijk mee over de keitjes....maar dat mocht de pret niet drukken)
Op zoek naar inspiratie en wolletjes
En dat was er genoeg te vinden, ik heb me keurig gehouden aan dat wat ik echt nodig had voor een paar bijzondere sokken, twee bolletjes, rood en caffe au lait, de chocolat had ik nog zelf, nu nog breien.....komt vast goed.
Na Delft zijn we wezen lunchen op een voor mij nog steeds heel bijzondere spirituele plek, het kerkje van ,Op Hoden Pijl in Schipluiden (klik) k heb er al vast eerder over geschreven, zo ongelofelijk de moeite waard om daar te mogen vertoeven.Om te zien en te mogen ervaren wat deze mensen met bezieling daar neergezet hebben,
Het is een buitenplaats in Midden delfland, het centrale punt is het prachtige kerkje, en het restaurant in de enorme serre waar ze pure eerlijke biologische streekgerechten serveren, er worden inspirerende lezingen gehouden, meditaties, workshops over niet alledaagse onderwerpen.Kortom: Een hele fijne plek om te zijn, zelfs als je met twee benen in de nuchtere zeeklei staat ;
Another star is born......still born....en vele sterren zullen volgen.En iedere ster is weer een feestje om in elkaar te zetten, eerst het zuur....ik heb 56 van deze sterren gesneden van de week, best heftûgh, want dat is ook alle stofjes eerst strijken, en daar heb ik een hekel aan....de sterren hebben één ding gemeen met elkaar, dat is het middenblokje.
Elk middenblokje is van hetzelfde stofje voor de rust en de eenheid in de quilt. Ik snij of knip maar het liefst in één keer de blokken die ik nodig heb, dan zijn de stofjes die ik wil gebruiken in elk geval dezelfde, nu is het ook nog een heel werk om de sterren te maken, maar dat geeft niet, ze liggen klaar en eten geen brood ( zei mijn moeder vroeger altijd)
Ik heb mijn schapendekentje af, en een nieuw paar prachtige lentesokken, zaterdag zijn we naar Zeeland geweest, watersnoodmuseum, ( slechts 5 km van Kerkwerve (Klik) ) en en.....ja, zoveel meer nog,
goh, zei mijn nicht laatst, waar haal je de inspiratie vandaan om elke week te schrijven, tja..........ik dacht, hoe krijg ik een week van het lieve leven in één enkel blogje geschreven?
 Nou, tot volgende week zullen we maar zeggen! Fijne week allemaal.

Hartelijke creatieve groet, Jeannet

maandag 13 februari 2017

Maandagmorgen

Toch??? ik hoor altijd dat veel lezers de maandagmorgen beginnen met een kop koffie en de belevenissen van de plattelandquiltster.
Die nou echt niet zoveel spectaculairs beleeft hoor, het gewone leven is al "belefelijk" genoeg. Enne, plattelandsquiltster, het is een beetje stil op het gebied van quilten moet ik zeggen, en als het stil is, denk ik altijd, iets kleins is ook leuk om te maken.
Small and scrappy, wie kan het beter verwoorden dan Kathleen Tracy, zijn er nog kleine quiltjes die nog niet ergens al gemaakt zijn? geen idee, maar ze blijven leuk, het zijn de kleurtjes die het hem doen.
Dat is altijd snel bij elkaar gezocht vanuit de eigen laden en kasten, lente, roze, blauw en zachtgeel.Dat blauwtje daarboven met dat gele bloemetje, zooooo een geweldig mooi stofje, daar wil ik iets mee.
Blokje maken en tevreden!
En nu dacht ik, ik laat eens geen topje zien, maar gewoon een quiltje! een helemaal af en af, en af quiltje, doorgequilt, met de binding eromheen, gewoon een klein lief quiltje klaar om gebruikt te worden.
Lente op de tafel, bijpassend oud vaasje, takjes van de katjesstruik, en voilla! de zin in het quilten komt zomaar weer terug.Altijd door de leuke projectjes van Kathleen.Aanrader voor als je in een quiltdipje zit, maak iets leuks kleins wat snel resultaat geeft.
Ik heb mezelf een jaarabonnement cadeau gedaan op de nieuwe gedichtenboekjes van Plint. ik weet niet of jullie Plint kennen, maar het is organisatie die zich met poëzie en literatuur bezig houd, maatschappelijk betrokken zijn bij goede doelen en gewoon hele leuke dingen doen. Bevlogen team van mensen en daar hou ik zo van! Je ziet hun posters vaak in scholen of wachtkamers hangen.Deze vind ik erg mooi.
Ik ben zelf al jaren fan van hun kaarten, de rake teksten, ze geven jong dichterstalent een kans om zich te ontwikkelen. Poëzie is niet zo bekend en populair onder de mensheid, omdat je er vaak over na moet denken.De teksten zijn niet altijd even vanzelfsprekend maar wel vaak diepzinnig, of juist luchtig.
Ik vind het zelf juist heel leuk die woordspelingen, en van deze ga je toch als vanzelf glimlachen? Deze vind ik ook zo leuk, hangt in het toilet.
Het is beslist de moeite waard om eens rond te neuzen op hun website, (klik) ze krijgen steeds leukere dingen, ook voor een cadeautje, enfin, ik zei het al, ik ben Fan!
En dan, elk jaar weer, al járen lang, vaste prik.....als Jans "eierlegdrang" krijgt......dan gaat ze aan de wandel, met Gijs in haar kielzog....want ze zijn van de buurman maar ze komen, in tegenstelling tot de buurman zelf, die we zelden zien, graag "buurten"
En dan weten we dat het voorjaar er toch echt aan komt! Okay, Jans zien we graag komen, want met haar aandoenlijke knobbel is ze best vriendelijk,maar die Gijs.......die vréselijke Gijs.....die terroriseert het hele erf! 
Want denk nou maar niet dat je je auto in komt, als Gijs er naast staat......en dat staat hij vaak, laat staan dat je er op de fiets langs komt.....Gijs is een toulousegans. Er zal wel iets aan de match mankeren, want ik heb nog nooit jonge ganzen uit de eieren zien komen.
Deze foto is een opdracht van zoonlief voor zijn kunstlessen, foto,s maken van orde en chaos, nou, als je dit ziet, zie je toch orde en chaos in één? En nog zo,n toevalligheid, is de complementaire kleur van blauw niet oranje? Juist! En dat was de volgende opdracht.
De natuur blijft een prachtig iets, en als je goed om je heen blijft kijken, is er altijd weer die verwondering om iets. Ik dacht, zou ik dan echt een winter beleven zonder enige sneeuw gezien te hebben !?  goed, zaterdagmorgen lag er wat in de tuin.....gauw een foto maken anders geloof ik het zelf niet meer. Fijne week allemaal weer !

Hartelijke groet, Jeannet

maandag 6 februari 2017

Heden en verleden

Weten jullie het nog? ergens in December vorig jaar? deze blote dame met haar kekke laarsjes en frivole strikje op haar mooie ronde hoofd ?
Inmiddels is ze al lang in de kleren gestoken, incl. de laarsjes en een geweldig mooie jurk,
En natuurlijk een vestje gebreid van handgesponnen schapenwol, voor de kou, ik had gehoopt haar te kunnen fotograferen in de sneeuw, want een sneeuwvrouw zonder sneeuw....maar ja, ik zei het vorige week al, aan de kust is het 47 tinten grijs in de winter, en sneeuw is iets wat tegenwoordig bij het noorden lijkt te horen.
Sneeuwklokjes hebben we gelukkig wel, okay, maar die heerlijke zachte serene sneeuwwitte poederzachte sneeuw....ik kan er van dromen, ik vind het geweldig, voor mij is winter wit, sneeuw, ijs, berijpte takken en bomen, maar helaas, geloof mij maar, als je er niet van houd of bang ben om te vallen is de kust een beste plek om te wonen.
Is ze leuk of is ze schattig? Met die mooie strik om haar hoofd, gewoon, een beetje tekenen, knippen,passen en meten zonder patroon, zonder vooropgezet plan, alleen die mooie stof van de jurk, en dat schitterende grijzige kantje, ineens, is ze er dan, in volle glorie.
Ze kan zo in de simply vintage, poppen maken is wel helemaal mijn ding, altijd al geweest, zooooo leuk, om dat onder je handen te zien groeien.
Nadeel is dat ze allemaal zo leuk zijn, en dat het huis er op een gegeven moment mee vol staat, waar zet ik ze nog neer? er is ook weer een plekje voor haar gevonden in de herberg, en zo is januari voorbij en is het weer, jawel.....
De dagen lengen al wat, zeker de afgelopen week was het heerlijk zacht weer, s,morgens is het gelukkig wat minder donker als ik mij om kwart voor acht  ( ja echt) naar het zwembad begeef twee keer in de week, en dat al járen......
Van de week begaf ik mij opeens in vroeger sferen, ik was op bezoek geweest bij mijn nicht van vaders kant, altijd gezellig daar, familie is hoe dan ook gedeelde herinneringen, en die zijn er altijd genoeg.Nicht was 65 geworden, zo ziet ze er totaal niet uit, het lijkt verbijsterend, 65 is voor oude mensen in mijn beleving maar niet voor mijn kekke nicht, zoiets....rare gedachten kan een mens hebben.
Toch was het wel zo, en niet alleen mijn nicht wordt ouder, nee, erger nog, ikzelf ook en iedereen om me heen! Want eenmaal thuis gekomen dook ik in een doosje met geboortekaartjes van mijn moeder want nu wilde ik het weten van mijn andere neven en nichten ook,Tja, en wat je dan allemaal tegenkomt.
Laat mijn neef nou ook al dit jaar 65 worden! Dat schattige kleine mannetje wat hier zorgeloos onderaan een parapluutje zweeft, onwetend van alles wat er onder hem gebeurd, ook toen al..... is een volwassen man van 65 geworden.Ik zie nog de foto voor me waarop hij met zijn broer staat in een broekje met bretels, met keurig gekamde haren, Jantje en Brammie......
En mijn eigenste lieve kaartje kwam ik weer tegen.Ik ben zo ongeveer de jongste nicht met mijn 56 jaar. Door het openen van dat doosje trok er een hele reeks generatiegenoten gevangen in die schattige kaartjes aan me voorbij.Dat was echt leuk. Want zelf heb ik die kaartjes niet gehad natuurlijk, wel die van de kinderen van mijn neven en nichten, maar dit is toch bijzonderder.Alleen de postzegels al, en die mooie oude handschriften.
Het was zo leuk dat nicht en ik het erover hebben gehad dat het toch wel een idee zou zijn als we elkaar weer eens in het echt zouden zien dit jaar, en niet alleen op een geboorte of erger, naar aanleiding van een rouwkaartje, want zo gaat het vaak.Dus wie weet wat er nog in het vat zit.
Gisteren was ik uitgenodigd op de verjaardag van de moeder van mijn nicht, mijn tante dus, laatste zus van mijn vader, werd 95 jaar, bijzonder, bijzonder, heeft het te maken met de leeftijd dat je beseft dat je onderdeel bent van een familie en dat dat best waardevol kan zijn? Gedeelde herinneringen die je met geen enkele ander kan delen. Vrienden zijn toch anders dan familie.
Herinneringen zijn persoonlijk, voor iedereen anders, dat maakt het zo bijzonder om ze te delen, juist omdat een ieder dezelfde herinneringen vaak anders heeft beleeft, dat maakt het zo leuk om er over te praten.Ik begrijp dat de winter toch weer terug komt volgens Piet Paulusma, we gaan het beleven! Fijne week allemaal weer.

Hartelijke groet, Jeannet