Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 11 december 2017

December

Ik hoef hier denk ik niet te zeggen dat de weken voorbij vliegen, hoe meer het jaar zijn einde nadert, hoe sneller de tijd lijkt te gaan, net als je dat hebt met de leeftijd, hoe ouder je wordt, hoe sneller het leven 'opkort"Gelukkig vieren we allemaal gelijk nieuwjaar plachtte mijn moeder vroeger te zeggen, hoe snel of langzaam de tijd ook gaat, dat is een vast gegeven.
Mijn vintage kerstpostertje staat weer op de schouw, de kerstboom staat op zijn vertrouwde plek.Met een nieuwe, glazen, handgeblazen en állermooiste bal op een prominente plek......er had voor de jongeling verder niets in hoeven te hangen.Die bal gaat ons overleven en geschiedenis schrijven, wat ik je brom.......
De kerstkaarten zijn geschreven en verstuurd dit weekend, je kan er maar vroeg genoeg bij zijn, is het maar gebeurd, ik neem me altijd voor om voor TNT te spelen en de decembermaand en een tiental kaarten zelf te gaan bezorgen, met de fiets, ja hoor, nee dus.....het is koud, of het regent, of het kost teveel tijd......met als gevolg dat de mensen die het dichtste bij wonen, het laatste een kaart krijgen en ik op het nippertje nog vlug een velletje decemberzegels bij koop.
Ik schrijf vaak  over de simpelheid van het leven, dit is er een mooi voorbeeldje van, hoe simpel het leven kan zijn van een plattelandsquiltster, restjes over in een bakje, vierkantjes van 2 x 2 inch gesneden, paar randjes eromheen gemaakt, en kijk, zomaar leuk geworden.
En wil je nou nog wat leuks, kleins en redelijk eenvoudigs voor kerst maken? Mug Rug, oftwel, onderzettertje voor je "cup of tea"of zoiets, 15 x 15 cm, en gratis te downloaden op de website van Kathleen Tracy.
Met Sinterklaas hebben we de jongeling in huis een passend cadeau gegeven, die houd namelijk al jaren stellig vol dat hij later......en naar ik mag hopen, héél veel later.....een "mannenhuishouding" gaat voeren. Ik stel het me voor als zoiets.....Marius van DokkumWe hebben er wel lol mee gehad en nu zitten we s,avonds te puzzelen, saampjes, manlief en ik, want de jongeling vind het "DUF".....ja hoor....
Wat misschien ook onderhand wel duf is, is als ik elk jaar weer met dezelfde foto,s kom van die amaryllisbloemen, maar echt, geloof me, elk jaar weer val ik in een adembenemende verwondering over de gigantische grote en mooie bloemen die uit die knoppen komen, dan ben ik het weer vergeten van het vorige jaar en is het weer de nieuwe verwondering die toe slaat.
Afgelopen week met zwemvriendin een daagje naar Zeeland geweest, het grote wijdse landelijke zeeland met gelukkig een zonnetje tussen de prachtige wolkenluchten door, prachtige warme stofjes van de quiltster uit Kerkwerve.
De winkels daar in Zeeland zitten vaak gewoon midden op het platteland, in het weidse niets verscholen, zo ook de breiboerderij van Mo & More, geweldig, wat heeft zij ook weer een prachtige wol liggen, en zo veel...ik zag iets en dacht, Wouw.....of was het Wauw.....ik viel meteen voor de kleur, en die was Wouw, om precies te zijn, plantaardig okergeel geverfd met Wouw.
Nog ergens in het verre Ouwerkerk, al weer middenin de polder, de volgende boerderij, van Textielwerk, zo weids dat het leek alsof je Engeland in de verte kon zien liggen als je op je tenen ging staan, hebben we niet gedaan overigens, maar het gevoel was er wel. Evenals mooie wolletjes, restjes van handgeverfde Riihivilla uit Finland, prachtig, voor polsmofjes, handschoentjes, maar eerst gewoon naar kijken.
De egels lijken nu toch wel in winterslaap gegaan, we hebben er een andere kleine gast voor in de plaats gekregen, ook leuk om te zien, want ook van dit soort kleine gasten houden we, al valt het niet mee om hem of haar te fotograferen, ze zijn watervlug.
Achterop de camping op het land van de buurman lopen de Buuralpaca,s, van nature zeker nieuwsgierig als ze je zien staan, mooie dieren, ik heb er ooit een vacht van gehad om te spinnen.
Het zijn net wollige beertjes als je ze zo ziet lopen en van kou hebben ze helemaal geen last omdat ze van de hoogvlakten van Peru komen waar het ijzig koud is.De damherten zijn wat minder blij met de sneeuw, ze lijken wel gedesoriënteerd in die onverwachtse witte wereld, want waar is het voer nu?
Overal in het land hoorde je afgelopen weekend over sneeuw.....nou, als je er niet van houd moet je aan de kust komen wonen, want hier hebben we het meestal alleen in een spuitbus van de Hema...., tot mijn grote verdriet, want Oh....wat hou ik van sneeuw.......hier is de winter meestal grijs en grauw en koud en regenachtig,en winderig.
Maar afgelopen weekend dus niet, het werd wit, prachtig wit, het was maar even, maar even is ook goed genoeg. Het was dus weer geen weer om die kerstkaarten rond te brengen, zoals ik al eerder zei :(  en de voorspellingen zijn voor vandaag ook niet jofel om een fietsrondje te houden.Fijne week allemaal weer!

Hartelijke plattelandsgroet, Jeannet

maandag 4 december 2017

Adventstijd

Tradities geven houvast in het roerige jaar, de adventstijd, in aanloop naar de kerst, staat bol van tradities, Advent, de tijd van verwachting.Ik zie steeds meer adventskalenders op wat voor manier uitgevoerd dan ook, verschijnen
Er zijn dus meer mensen die dat stukje houvast, traditie, verrassing, verwachting, cadeautje voor jezelf, noem het zoals je wilt, waarderen. Een leuk afspraakje met jezelf, zoiets.
Ik doe er ook aan mee, een wollige adventskalender, voor mezelf gemaakt, idee was van iemand van de landelijke spingroep. Elke dag een stukje Me Time. CD van Ennya op, gedachteloos de wol door mijn vingers laten gaan, of juist je gedachten ergens over laten gaan.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik in de winter niet over Me Time te klagen heb, dus voor mij is het misschien juist een stokje achter de deur, om elke dag een stukje te spinnen , om het wieletje draaiend te houden, want daar schort het soms een beetje aan.
24 plukjes wol, want zoveel dagen duurt het tot het kerstmis is, van verschillende kleuren, willekeurig met elkaar gemengd elke dag 10 gram, en op de adventzondagen 25 gram, dat ga ik 24 dagen lang spinnen, en dan heb ik met kerst mooi de tijd om het te twijnen. Helemaal leuk!
Het blijft een heerlijke hobby, spinnen, we hebben al een jaar of vijf een trouwe spingroep die maandelijks op zondag bij elkaar komt, en ook al heb je elkaar een tijd niet gezien, je pakt moeiteloos de "draad"weer op.
Er is weer een paar sokken af, tijdje terug de wol al laten zien, heel mooi herfstig prachtige wol, patroontje in de voorvoet gebreid, en tis onderhand wel bekend denk ik......Ik brei sokken puur als kunstobject, "Sok aan de stok" en dus niet om mijn voeten te verwarmen, en waarom? Geen idee, of nou ja,een beetje, ik vind het zonde ( ja, ik weet het.... errug...) en te dik in mijn schoenen, binnen loop ik op pantoffels, zijn ze ook te dik voor.
Nou denk ik wel, dat er een einde aan de "sokstok" is gekomen, en niet omdat tie vol is, maar de leerling molenaar hier in huis, had afgelopen zaterdag ernstig last van koude voeten......dunne hemasokken in een onverwarmde molen in de winter.....tja.....dat is geen goed idee. Dat deden ze vroeger tenslotte ook niet.Dusszzz, werk aan de winkel voor "mams". ;) Voorlopig is er keuze genoeg dacht ik zo..
Na de sokken ben ik verder gegaan aan mijn streepjesshawl in wording, mooie dunne tweedwol van Finlandia, rondbreinaald drie, meerderen aan de zijkant en in het midden, héérlijke ouderwetsche wollen tweedgeur met spinolie, genieten naast het kacheltje en kijkend naar Binnenstebuiten.Kennen jullie dat programma? Komt elke dag om kwart voor 7 s,avonds op TV, NPO 2,
Binnenstebuiten, zo  heet het programma, allerlei praatjes over prachtige huizn met een verhaal, er wordt gekookt, lekker gegeten, leuke bijzondere onderwerpen die je niet overal tegenkomt, soms heel verrassend, dingen die spelen in de natuur,duurt een half uurtje. TV is niet zo aan me besteed, maar dit is voor mij ook Me Time. Even na het eten, fijn om te zien dat er in de roerige wereld buiten ook nog steeds, soms tegen de verdrukking in, hele mooie plaatsen en initiatieven zijn.
Het is weer de tijd van kerstmarktjes, van kleine sfeervolle brocantemarktjes, al dan niet met kerstigere dingen, heerlijk! Het meeste wat ze verkopen, staat de kast hier al van vol, oude juskommen, mooi brocante servies, maar om nou met lege handen weg te gaan....das zo zonde.....en een oud hyacint glas kan zomaar weer een begin van een verzameling worden.
Het leven lijkt zich met het verstrijken der jaren, hoe zeg ik dat weer mooi, steeds "Hendrik Groeniger" te worden Groen was het leven hier al natuurlijk al , maar op Hendrik zit ik nog niet echt te wachten....behalve op TV natuurlijk, want ik volg het met onbestemd genoegen en enige verontrustende herkenning, als ouder wordende mensch.
Morgen sinterklaas, en jullie weten het......Ik heb mijn bescheiden klompjes ook maar in het zicht gezet, dit zijn hele oude klompjes, van de laatste klompenfabriek uit Zeeland, collectors item dus, jullie begrijpen wel waarom ze indertijd gekocht zijn.......:)
We gaan het beleven in huisje weltevree, waar ik volgens mij de enige ben die me met sinterklaas bezig houd, behalve het lekkers, daar houden de heren zich ook uitgebreid mee bezig.....
Ik wens iedereen een vredige, bedachtzame, vrolijke en hartelijke adventstijd toe, deze foto van het hart maakte ik ergens in Rotterdam, zijn allemaal lege blikken van jawel....Annie verf! Je moet er toch weer maar opkomen he?

Hartelijke plattelandsgroet vanuit het minilandgoed, Jeannet