Quilting Jeannet

Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster, ik schrijf met enige zelfspot en humor over het lieve leven op een klein minilandgoedje aan Zee, de rust en de ruimte die daar (nog) heerst,over het ambachtelijke leven, lekker eten,breien, spinnen ( op een wieletje dan he....) huisje boompje beestje, fietstochtjes en mijn heerlijke gezinnetje met twee mannen, maar vooral over Quilten. Voel je vrij om mee te lezen.Wil je me iets vragen of delen? Mailadres staat bij mijn profiel links.

maandag 15 september 2014

Oogsttijd

Het was zo,n heerlijk weekend, niet te warm, niet te koud, net mooi weer om de appels en de peren te plukken vonden de twee mannen hier.Dat is bijna vijf weken eerder dan vorig jaar, voordeel van een blogboek, kan je het terug lezen, toen hebben ze ze half oktober pas geplukt.
En dat het er dit jaar veel zijn! was vorig jaar de oogst voor een groot gedeelte slecht door de hagel van dat voorjaar,daar hebben we dit jaar geen last van, zowel de appels als de peren zijn geweldig mooi en groot.
Een belofte voor de winter, weten jullie het nog......zondags draadjesvlees en zoete appeltjes, ik denk wel dat er mensen zijn die het "errug saai "vinden, maar wij gedijen er zomaar goed bij, de rust en de regelmaat van het  plattelandsleven.........
Het is sowieso een wonder dat de perenbomen, die letterlijk en figuurlijk zuchten onder de ouderdom, nog zo,n rijke oogst geven op hun oude dag, ze zijn toch al een kleine honderd jaar oud, wat ze goed aan te zien is, soms denke we, we rooien ze en maken daar een grote vijver, maar als ik dan in het voorjaar de bloesem zie en in het najaar weer die peren....laat maar staan.
De peren moeten nog geschild worden en die ga ik in de vriezer doen, tja, dat deed mijn moeder altijd, die had het engelengeduld om zo,n kratje peren te schillen, daar ontbreekt het hier in huis bij ons drieën wel enigszins aan, met als resultaat dat de peren van vorig jaar weggerot zijn......gaat niet gebeuren dit jaar heb ik mezelf plechtig beloofd.
Ik ben bezig met het in en aan elkaar zetten van de blokken dit vind ik altijd zo,n mooie foto, zo,n lange reep quiltblokken aan de boom.Ik ben heel blij met de stof van Corrie van de Quiltsteek (klik) die past er prima bij.
De laatste blokken worden gemaakt, ik moet er nog precies één, geknipt en al ligt tie klaar om genaaid te worden, en laat ik daar nou niet toe komen......Tsssss...even doorzetten.
Daar, rechts in de hoek moet dit onderste blok nog komen.
Het is genieten van de laatste bloemen in de potten, ze hebben eigenlijk gewoon elke dag nog water nodig, dat vergeet ik nu zo aan het eind van het seizoen nog wel eens en dat hebben ze niet verdiend, zo mooi als ze heel de zomer gebloeid hebben.
Geen herfst zonder dahlia,s.......prachtig vind ik ze, ik heb ze zelf jaren gehad,maar hoe gaat dat....die bollen moeten voor de vorst de grond uit, en goed bewaard worden liefst in een kistje met turf voor het volgend jaar, tja, en daar gaat het mis, dan kan je wel elk jaar nieuwe kopen, maar dan worden ze nooit zo echt mooi groot.
Hannah zit ook weer op haar herfstplekje in de serre, soms moet je de hoekjes in huis weer eens veranderen al naar gelang de seizoenen , ik had gehoopt dat ze voor mij zou doorquilten, maar eerlijk gezegd komt ze niet verder dan dit quiltje in haar schoot...
Er zo wordt er gesponnen, gebreid, gezucht, gemediteerd,gezwoegd, geoogst,maar vooral genoten van deze héérlijke nazomerdagen, volgens mij zijn heel veel quiltsters herfstmensen naar wat ik lees en hoor om me heen.
Wat dat betreft schijnen we deze week ook nog volop te kunnen genieten van de warmte van de goudgele zon, je merkt s,morgens en s,avonds al wel dat het wat frisser wordt, laaghangende mysterieuze mist over de velden,
S,avonds lekker de houtkachel aan, of een trui of een vestje, ook weer prima! Dit is al weer een veelbelovend begin van een heerlijk zonnige dag.Fijne week allemaal weer.

vrijdag 12 september 2014

Spreuk

Een vriend is iemand die je verleden begrijpt, in je toekomst gelooft en je nu accepteert zoals je bent.

woensdag 10 september 2014

Coverlet en zo meer

Van de week kreeg ik dit mooie boek binnen, er is al her en der wat over geschreven op blogs, een antieke quilt uit 1718 die bestaat uit 182 blokjes van 5 x 5 inch, gemaakt van zijde. Daar is drie jaar overgedaan.In de quilt is gebruik gemaakt van verschillende technieken, englisch paper piecing, freeser paper, needle turning, elk blokje bestaat uit een combi van patchwork en appliqueren.
Ieder blokje is apart beschreven, je hoeft niet de heel quilt te maken, dacht ik bij mezelf, zou ik te druk vinden, maar het is wel erg leuk om af en toe te kijken of en wat je met zo,n blokje kan.Het is vast de voorloper van de stonefield, en de civil war quilt of de farmers wife en niet te vergeten de DJ en wat al niet meer.
En wat ik er nou ook zo grappig aan vind is dat de traditionele methode vanuit 1718 beschreven is, maar ook de moderne methode! Soms denk ik wel eens dat er mensen zijn die denken dat ik niet WIL (!) werken met allerlei nieuwigheden gezien mijn voorliefde voor oude en antieke quilts,nou die kennen mij niet zo goed.....
Ik bedien mij ook van allerlei moderns hoor....nou ja, moderns....inderdaad, ik ben niet zo van het plak en trek en duw en scheurvlies en lijmsoorten, door schade en schande wijs geworden, maar er zijn beslist dingetjes die ik niet meer zou willen missen, hoe zeggen ze dat ook al weer? Aanvaard het nieuwe maar behoud het goede, zoiets toch? o nee, het is: "Onderzoekt alles maar behoud het goede" 
Vroegûh werkten ze met lange stalen naalden onder je arm, nu wordt er gewerkt met lichte soepele gladde bamboenaaldjes, heerlijk! Dit inbreien is overigens wel topsport voor mij, ik ben echt geen breiwonder, je zou het niet zeggen maar dit kost mij héél véél moeite, en uithalen, en terugsteken, en gevallen steken ophaken.... ( en hoofdpijn) waarom ga ik dan toch door? dat vraag ik mezelf ook steeds af eerlijk gezegd........
Misschien wel hierom, want wie had er nou in April gedacht dat ik in september zo,n geweldig mooi oud hangertje vol zou hebben hangen met zelfgebreide sokken! Ik zeker niet.........maar ik ben me er trots op.....Eén paar sokken per maand was mijn streefdoel, en laat ik dat nou nog halen ook......
Dit was mijn inspiratiehangertje, uit het boek van Rowan, toen wist ik het zeker: ik wilde sokken kunnen breien, en ik ga ondanks de moeite die het me kost stug door, tenslotte ben ik nog geen 80, dan kan ik sokken breien met mijn ogen dicht is de voorspelling.....
Dit vind ik zo,n prachtig mooi wolletje, een toverbol waarvan het steeds weer een verrassing is hoe het nu weer zal worden.Leuk toch dat je met het boord niet weet hoe de teen en hele sok er uiteindelijk komt uit te zien. Dit worden de oktobersokken.
Nog een herfstplaatje, ze zijn er weer! Volgens mij zijn mijn blogboeken allemaal hetzelfde elk jaar weer, soms veranderen de quilts, en o ja, die sokken natuurlijk, maar er zijn dingen die niet veranderen, vijgen, je kan me er voor uit bed halen..........
Net als walnoten, zou het dan toch echt zo zijn dat we dit jaar een grote oogst hebben? Ik hoop het van harte, ben er zo gek op, het is nu in elk geval al een belofte zoveel als er aan hangen, vanmorgen zag ik deze, het zal dus niet lang meer duren voor we kunnen gaan rapen.
Straks komen de meisjes van de spingroep spinnen, ik heb nog een behoorlijke hoeveelheid te gaan voordat er genoeg is voor het vest of de trui. Het is nog een heerlijke nazomerweek, ik hou zo van dit verstilde weertype, die goudgele warme milde gloed over de appels en de velden, de mist s,morgens waar de zon doorheen speelt, de spechten die in de noten pikken in de verder doodstille tuin.......heerlijk!
Overal herfsthoekjes op de tuintafel, ik vind het echt optimaal genieten nu, doe mij maar de herfst, lekker eten s,avonds, met dank aan de rijkdom en de oogst van de natuur, hoe zeiden we dat vroeger aan tafel in ons studentenhuis?
Aarde heeft het voortgebracht, 
het rijpte in de zonnekracht, 
zon en aarde, die ons dit schenken, 
dankbaar zullen we u gedenken
En ook de mensen niet vergeten,
Die het bereiden en het eten......
En zo was er toch weer een hoop te schrijven over het "doodgewone leven op het platteland"Geniet vooral allemaal nog van de "indian summer" die er aan komt, zoooo heerlijk..........

maandag 8 september 2014

Herfstblogje

Mijn of line weekje is prima bevallen......Het zou best eens interessant zijn om bij te houden hoe vaak een mens "on line"is, iedereen die je dat vraagt zegt, ohhhh, nee hoor, ik kijk zélden op de PC.....of in mijn telefoon,  jaja, diegene die dat het hardst roepen zitten er het meest op.
Enfin, kwam een week geen lange tenen meer tegen behalve die van mijn eigen sokken, die natuurlijk klaar zijn, dat begrijpen jullie wel met zoveel tijd over.....Dit is mijn eerste sokkenpaar met een patroontje in de voorvoet, zéér simpel, 3 steken recht, 1 steek averecht.Er zit dus nog steeds progressie in.En er ligt weer een nieuw dolletje van een herfstig wolletje klaar voor het volgende paar!
Nou gebied de eerlijkheid me wel te zeggen dat ik wel achter de PC heb gezeten voor  o.a. mijn administratie, helemaal PC loos gaat toch niet meer lukken in deze maatschappij.Wat nog wel steeds met de hand gaat is dit.
Het kaften van de boeken van de pubert........dat doen manlief en ik altijd samen, eerst bakten we er niets van, te krap, boek dichtdoen was meteen kaftpapier overmidden gescheurd....fluks naar de Hema gereden voor de elastische kaften, maar .....dat werkt helaas niet met slappe kaften, nou ja, over een paar jaar hebben we er heimwee naar denken we dan maar.
De herfst is een heerlijke tijd om over te schrijven, en om allerlei leuke hoekjes in huis te maken, overal gebeurd van alles in de natuur, het was een lekker nazomerweekje waarin ik alle tijd had om onder de appelboom liggend de appels te tellen, met de peren was ik gauw klaar, heel slecht perenjaar, maar de zondagsappeltjes hoeven we gelukkig niet te missen.
Hazelnoten lagen er ook al in overvloed, leuk, die raap ik eigenlijk nooit, zo klein om te kraken, maar dit jaar waren het er zoveel, lekker in een taartje, en leuk om naar te kijken in een mooi bijpassend schaaltje.En over oogsten gesproken.......als dit geen geweldige oogst uit Amsterdam is.....
Nee, ik was er jammer genoeg niet, want ik denk dat ik de stijl en het kleurgebruik van Willempje erg mooi vind en zelf ook vaak toepas,maar "zus hamster" was er gelukkig wel en die verblijde me met deze stofjes. Ik heb dan meteen wel dat de "raderen gaan draaien"en dat ik er gelijk in wil knippen, ik weet dat sommige mensen dat helemaal niet hebben, ik dus wel....Ik heb er wel een leuk plannetje  mee
Mijn eigen BOM.....ik ben niet van de bommen zoals de meeste die hier meelezen wel weten, zoek graag zelf de stoffen bij elkaar,en dat kan met mijn eigen "Bommetje" iedere maand geef ik mezelf een patroon wat ik zelf teken en ik denk zomaar dat ik dan over niet al te lange tijd een hele mooie quilt tevoorschijn heb getoverd, aan de stofjes ligt het niet.Er nadert ook een affe top.
En over de affe top gesproken, ik was naarstig op zoek naar het rechtse stofje, ik wil zwarte sashings, maar de linker is me te zwart/zwart, en die rechtse is net warmer van uitstraling, dat lichte printje trekt de blokken mooi bij elkaar, ik alles afgezocht online, en ja hoor....het FB! Corrie van der Aa uit Best had het zomaar op de rol staan, en mijn man zei het al.......weer "unne Brabandse he"................en dat is dus óók dankzij het FB...........
Hier heb ik ook een leuke deal mee gemaakt........R uit F wilde een weekendje naar zee, en laat zij nou héél goed met de hand kunnen quilten.........dus met gesloten beurzen is dit weekendje bezegeld, R quilt mijn Gossip door en logeert hier gezellig met haar mams een weekendje aan Zee!en neemt gelijk mijn Gossip mee.
Quilt ik zelf dan niet met de hand? ja hoor, maar het is niet echt mijn hobby, Kleinere quiltjes wil nog wel lukken, maar die grote lappen laat ik liever doorquilten.
En om het nog maar eens over de naderende herfst te hebben, hier vlak bij ons huis aan een pittoresk dijkje groeit me toch een kolosale zwam aan/in een wilgeboom! Je weet echt niet wat je ziet, geweldig.Het is een zwavelzwam en niet goed voor de boom.
Ik heb hem al eens eerder laten zien, paar jaar geleden, maar nu is hij echt kolossaal.Zo ziet de onderkant er een beetje uit.Je schijnt hem te kunnen bakken als een schnitzel......mwah, hoewel ik wel enigzins culinair ben doe ik dat de mannen hier maar niet aan.
Het gras is in de wei van de buurman voor de laatste keer gemaaid en gehooid en in balen verpakt in deze heerlijke septemberweek.Gelukkig is dit ook nog een stukje landelijk uitzicht wat ik hogelijk koester, want als ik ietsje naar rechts kijk.......Brrrrrrrrrrr,
En verder heb ik eens heerlijk tijdschriften kunnen lezen voor de inspiratie. Over FB ga ik nadenken wat ik daar mee wil. Ik heb een inmiddels een Quiltpagina van Quiltingjeannet aan gemaakt naast de al bestaande pagina, dat zie ik wel meer bij quilters en handwerkers.Even kijken wat ik er mee wil, in elk geval niet nog meer tijd instoppen, zoveel is me wel duidelijk.Het schijnt weer zo,n lekker weekje te worden, de ochtend is al veelbelovend.geniet er allemaal van!

vrijdag 5 september 2014

Spreuk




Je kan beter een paar echte vriendschappen hebben die de diepte in gaan dan veel oppervlakkige contacten in de breedte.

maandag 1 september 2014

De enige mooie dag van de week........

Als ze het de hele week al hebben over slechts één mooie dag, op woensdag....op de TV, in de kranten en op allerlei weersites, dan moet je als Nederlander wel het idee hebben dat je wat mist als je niet massaal een vrije dag aanvraagt en je afspraken afzegt of je ziek meld en er meteen massaal op uit trekt, of er nóóit meer mooie dagen komen...........
Wij dachten, de vakanties zijn nagenoeg voorbij in Nederland, onze camping is helemaal leeg, manlief had vorige week nog vrij, dus we zoeken de rust en de ruimte op Tiengemeten op! En dat dachten met ons hónderden andere mensen ook.....hadden wij weer.......Wat heb ik toch altijd een bijzondere doodgewone ideeën.......en ik had thuis nog speciaal gekeken of er geen activiteiten waren, want dan is het er zeker een drukte van jewelste weet ik uit ervaring.
Ik schrok me naar toen ik heel die massa zag, hoog "opa en oma met de kleinkinderen gehalte".....en wilde meteen rechtsomkeert maken, gelukkig haalde manlief, die dat wel gewend is van mij na bijna 25 jaar huwelijk (hutjeopdeheikneuter) stoïcijns de fietsen van de auto en sloten we ons aan bij de meute.
Op het eiland aangekomen ging iedereen rechtdoor naar het bezoekerscentrum en wij heel erg snel linksaf, en eerlijk is eerlijk, daar werden we gelukkig al heel snel geconfronteerd met de zo gezochte en geliefde rust en ruimte en mooie uitzichten.
Want de uitzichten waren weer fenomenaal, overal waar je keek was het water en vertes en vogels en verstilde boerderijen.Wij komen er als het even mee zit één keer per jaar, het is niet zo ver bij ons vandaan.
De guldenroede deed nog zijn best in het late augustuszonnetje, de doorkijkjes waren prachtig.Het Eiland is slechts twee kilometer breed en zeven kilometer lang en er woont nog één vaste bewoner, Hugo, die ook beaamt dat het met de "echte rust" van vroeger, toen het nog een landbouweiland was, wel gedaan is met de komst van Natuurmonumenten.
Overal waar je over het eiland kijkt zie je water, daar is het natuurlijk een eiland voor, scheepjes varen eromheen, aan de ene kant de Hoekse Waard en aan de andere kant Goeree Overflakkee en heel in de verte de contouren van de Haringvlietbrug.
Velden vol met het lichtpaarse munt, het was dan wel geen hei wat er groeide, dat zie ik ook zo graag, maar dit maakte veel goed, het was in elk geval dezelfde kleur.
Wat is het een prachtig eiland, bijna on Nederlands, benevens de drukte dan, dat vind ik echt typisch het overvolle Nederland. Gelukkig blijven de meeste mensen dan toch op die drukke plekken hangen, het is nog steeds zo dat als je uitwaaiert er toch wel die stilte en die ruimte te vinden is.
We merken wel dat het eiland maximaal wordt geëxploiteerd door Natuurmonumenten, en dat het er dus ook steeds drukker en toeristischer wordt, wij komen er al sinds de eerste opening in 2006.en dan is er veel veranderd.Een natuurspeeltuin, pannenkoekenhuis, twee musea,s
Ze verhuren er ook huisjes tegen hele hoge prijzen die voor een normaal mens niet op te brengen zijn, vanaf 750 euro per week in het naseizoen voor een simpel vierpersoonshuisje, fors minpuntje vind ik persoonlijk voor een organisatie als Natuurmonumenten die het qua contributies juist ook moet hebben van de gewone man.
Deze boerderij, de Laurettahoeve, kost velen malen meer, maar goed, dat mag de pret voor ons gewone lieden niet drukken, wij hoefden slechts de overtocht van de pont te betalen.
Op het uiterste puntje van het eiland, aan de oostzijde, vind je herberg Tiengemeten, dat wist manlief nog feilloos te vinden, koffie en een onvervalste hamburger......je krijgt hem overal mee naar toe met dat recept..... het was er heerlijk relaxt op het terras met overal waar je keek de masten van de kleine zeilscheepjes.
Ondanks mijn schrik voor de drukte hebben we het heerlijk gehad, we hadden de fietsen bij, er is niet heel veel te fietsen, hooguit een kilometer of twintig,want het is eigenlijk meer een wandeleiland, je Meindl of Lowa wandelschoenen aan en struinen door de ongebaande paden, daar kom je echt niemand tegen en kan ik van dromen, maar dat is niet meer, die schoenen staan ver weg gestopt achter in de kast.
De dag vloog om, het was een perfecte dag voor zo,n eilandbezoek, zon, weinig wind, prima temperatuur,want geloof maar dat het er ook kan spoken in de winter, zo helemaal kaal middenin het Haringvliet.Tiengemeten staat in de top drie van de donkerste plekken s,nachts van Nederland.Als die huisjes niet zo duur waren zou ik er graag een weekendje vertoeven, maar die prijzen vind ik moreel onaanvaardbaar.
We hebben het Rien Poortvlietmuseum bezocht, ook daar was het erg rustig.Prachtig hoe die man de gewone dagelijkse dingen kon vastleggen.Zijn tekentafeltje stond er nog alsof hij er zo achter was weggelopen.Een aanrader als je toevallig op het eiland komt.
Er heeft een heel stuk in de nieuwste Landleven gestaan over Tiengemeten, ook dat maakt het natuurlijk meteen een stuk bekender voor een heel aantal mensen, het zijn gemengde gevoelens, enerzijds de rust en de ruimte en de fenomenale natuur die je niet wil "massaliseren", anderzijds de commercie die geld in het laatje moet brengen en dus onder de aandacht gebracht moet worden van een breed publiek. Het is een discussie waar Natuurmonumenten momenteel zelf ook mee worstelt tav haar terreinen.Hier (klik) kun je er over meepraten.
Moe maar voldaan keerden we weer huiswaarts. (Ik zal maar niet zeggen hoe druk het toen weer was op de pont.......ik zat bijkans op schoot bij zo,n stoere natuurmonumentenman....... De rust keerde weer over het eiland en Hugo was de enige vaste bewoner die achterbleef, maar of tie dat nou zo leuk vind.............Het word deze week mooi nazomerweer,de vroege ochtend is al veelbelovend, mannie is weer naar zijn werk, zoon naar school, mama gaat er van genieten, sterker nog......ik ga een week vrijwillig OFF LINE. Okay.......ik kijk één keer per dag in mijn mailbox. Reden? Lees mijn spreuk van afgelopen vrijdag.......fijne week allemaal!