Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 16 oktober 2017

Herfst, en vitamines voor de ziel......

Dat FB is toch best een heel erg leuk en inspirerend medium! Tuurlijk, er zullen vast hele nare zaken plaats vinden, ik geloof het zomaar, mensen schijnen veel meer te durven zeggen op social media dan in het echte leven, en daar is het vaak al bar en boos.
Maar daar heb ik gelukkig geen last van, ik pik er gewoon de leuke dingen en groepen en mensen uit en geloof me, die zijn er echt nog genoeg, ook op FB. Ik ben al jaren fan van de leuke kleine quiltjes van Kathleen Tracy, ze heeft een FB groep, met challenches, en ze plaatst dus soms een patroontje wat niet in haar boeken staat.
Altijd even smaakvol, altijd even duidelijk beschreven, en altijd even makkelijk te maken! wat wil een mens nog meer? tijd natuurlijk, nog meer tijd.....dat geeft ze er niet bij. Dit was een quiltje met vallende, cq verlepte bloemen,
Verlept vind ik ze er niet uit zien, maar wel herfstig, het is een tulpje, maar de natuur maakt wel meer gekke fouten, want als dit een tulpje in de herfst is
Dan is de colchium toch wel een krokus in de herfst voor wie niet beter zou weten.Ik blijf hem práchtig vinden, elk jaar weer prijkt de naakte bol op een schaaltje en verwonder ik me er over.
De plek waar ik laatst van die mooie vliegenzwammen tegen kwam, is helaas een beetje over, daar althans, ik kwam er nog wel een andere mooie tegen......
En als ik er al niet vanaf mijn kindertijd in geloofde dat kaboutertjes echt bestaan, dan weet ik het nu wel zeker.....kijk, hij zwaaide zelfs naar me!
Overal is het duidelijk dat de vogels en andere dieren zich tegoed doen om voldoende te eten en zo een buffertje op te bouwen op de winter door te komen, de zonnebloemen zijn niet alleen uitgebloeid, ook uitgegeten.
Vind ik zo,n mooi gezicht, het verval in de herfst, maar eigenlijk het verval van alle dingen in het leven, het sleetste, geleefde sfeertje. De ouderdom, het perfecte van het imperfecte.Er is verval, en er is verrommeling, dat zie je heel goed in het landschap, dat is nog eens een leuk onderwerp voor een blogje, wat het verschil is tussen het één en het ander.
Er is een nieuw breiproject opgezet, en nee, ik heb de sokken nog niet af, en oh shame..de zigzagshawl ook niet, en de knopenshawl ook al niet, .........Oh Oh.....UFO,s in de breiwereld.....Dit wordt een streepshawl, met een, naar ik hoop, mooie kantrand erlangs.Dat is nog een dingetje voor me, maar dat komt vast goed.
Ik vind hem prachtig in deze twee kleuren, prachtig, maar wat saai om te breien.....dus ik dacht al weer.....zou ik er gekleurde streepjes in breien......nee, ik ga het ( denk ik......) niet doen.....nou ja, een enkel streepje misschien, of niet.....Tsssss. Patroon heet Dream Stripes en is gratis op Ravelry te downloaden ( als je een account hebt natuurlijk)
En dan heb ik me toch iets LEUKS te vermelden....vitamines voor de ziel...., vrijdag ging de bel, charmante Mevr. voor de deur met een kistje vol fruit, huh.....ik moet wel wat hoesten, maarre....meer toch niet hoop ik, eh nee.....Daar was het niet voor, het was als dank voor het altijd mogen meelezen met mijn blog, de inspiratie en het plezier die het ze gaf.Ze zaten hier samen in een B&B in Rockanje en het kistje was afkomstig van hun eigen bedrijf
En toen stond er 1960 op de zijkant van het kistje, zouden ze nou ook nog geweten hebben dat dat mijn geboortejaar was? Dit zijn toch wel de liefste krenten uit mijn blogpap ooit! Wat ongelofelijk aardig! Dames, bedankt! Enne.... hiermee hebben jullie zéker bereikt dat ik me niet meer van de positieve (blog) wijs laat brengen door wat voor negatiefs ook ;) Ik volg jullie op FB, de vitaminestal uit Opheusden.
Als jullie onder het genot van een kopje koffie dit blogje zitten te lezen, zit ik ergens anders dan ophet Minilandgoed aan Zee. In een schattig huisje in een ring in Ootmarssum, dat is weer eens wat anders voor ons dan diep in de donkere bossen, een bakker op loopafstand is ook heel bijzonder.
Henk en Ria uit Groningen nemen de honneurs waar en zorgen voor huis, haard en beesten.Ik laat jullie volgende week weer meegenieten van de ongetwijfeld mooie herfstfoto,s! Fijne week allemaal weer,

Hartelijke Twentse (toch....?)  groeten, Jeannet

maandag 9 oktober 2017

Tis weer maandag.........

Maandag Sjaandag, toch maar zo houden gezien alle reacties? ( waarvoor dank ) Aan verhaaltjes geen gebrek eerlijk gezegd, het lieve leven heeft altijd genoeg in petto om over te schrijven, zelfs al reis je niet de hele wereld over. Er zijn schrijvers die een heel boek schrijven over een tijdsbestek van een week, dat vind ik heel knap.
Hier genieten we weer van de rust en de ruimte die er is, als de kampeerders weer vertrokken zijn, de stilte achter in de tuin, als je uitkijkt over de velden en de reeën weer ziet lopen.
De damherten overzagen het lege veld ook weer met genoegen.
En bedachten zich om er lekker in het zonnetje bij  te gaan liggen op de lege kampeerplekjes, ik ben dol op dit soort kampeerders.
De eikelboom op de camping laat eerst zijn eikels vallen, het blad zit er nog stevig aan en kleurt langzaam geel.
Vorige week liet ik toch die mooie streng wol zien die ik had gekocht op de landelijke spindag? Ik  kocht ook nog een naaidoosje , het werd verkocht, door een alleraardigste mama die er vroeger nog zelf mee had gespeeld, hoe je dat dan kunt weg doen was me aanvankelijk een raadsel, zoiets leuks!
Maar toen kwam de aap uit de mouw, ze had zelf twee dochters, nog klein, een tweeling, en die trokken allebei elk aan een kant van het schattige houten doosje, ja, daar kan het niet tegen natuurlijk, dan kan ik maar beter één heel doosje hebben als de dametjes elk een half :) toch?
Ik ben er heel blij mee.....heb de binnenkant Bekleed met van die mooie scrap papiertjes, en nu maar bedenken wat er allemaal in kan.
Ik kon het niet laten om thuis gekomen gelijk aan een sok te beginnen, met zulke mooie herfstige kleuren van de wol, héérlijk! Dat was lang geleden, een sok. Het voornemen van elke maand een paar is gestrand ergens in mei.....Het breisel ziet er toch weer heel anders uit dan op een streng, en zelfs op twee bollen gedraaid. Tis een handgeverfd wolletje.
Weten jullie nog dat we vorig jaar de walnotenboom stevig onder handen hebben laten nemen vanwege de steeds verder weg draaiende zon? Het zag er niet uit toen, en het was enigszins pijnlijk om te zien, die kale takken.
Ik was dit jaar bang dat tie er nog goed nijdig van was, en dat we voorlopig naar de noten konden fluiten....maar niets was minder waar! Die noten zaten allemaal stevig verstopt onder zijn nieuwe gebladerte, en de oogst viel helemaal niet tegen.Een hele kist vol heerlijke sappige noten.De afgelopen week met die harde wind zijn de laatste gevallen.
Dan heb ik hier het egeltje in een bunzlaubakje! En nee.....het was niet om op te eten, al is tie wel zo leuk dat je die neiging krijgt, hij rende zo over het aanrecht heen en weer....het was voor een goed doel, beestje moest gewogen worden, jaja, baby,s gaan naar een consultatiebureau, maar dat heb ik hier dus voor egels....ik weeg ze want egels die minder dan 600 gram wegen bij het invallen van de winter hebben een fors kleinere overlevingskans....
O Jee, beestje woog precies 315 gram! Dat is te weinig, veel te weinig, dus "dierendokter Sjaan" is de volgende dag op een holletje naar de Welkoop gegaan voor stevig egelvoer, zodat hij gauw net zo groot en dik kan worden als de moeder egel.
En daar zitten ze elke avond saampjes naast elkaar lekker te eten op de veranda. Het is absoluut een droppie, ik ben er stapeldol op, vooruit, nog een foto van het kleintje.Eng hoor, die grote vrouw met haar camera....maar ik ben best ook wel erg nieuwsgierig........Ik moet op mijn handen gaan zitten om niet de keukendeur wijd open te zetten en straks een keukenegelfamilie te hebben rondlopen.....Maar ja he.......die twee mannen...... die hebben hélemaal geen zin om de kans te lopen om op de zondagmorgen met blote voeten een egel in de keuken tegen te komen.
En toen zag ik dit boek voorbij komen......25 gram geluk......Bestseller in Italië, geweldig, wat een verhaal, ik heb het meteen gekocht, en ik kan het me zo voorstellen, dat je idolaat wordt van een babyegeltje en daar helemaal een band mee opbouwt wat uiteindelijk resulteert in een heuse egelopvang.Wow....volgend jaar egelopvang De wilgenhoek? Het hart zegt JA, het lijf zegt.....NEE :( en daar doen we het dan maar mee.....
En als ik dan toch aan het herhalen ben van de vorige week.....die lelies, waar ik het over had, die waren er nog steeds bij de bloemist, ik kon ze weer niet laten staan, práchtig in een kan van Hannie Mein, Hannie Mein....ik ga het nog een keer over haar hebben, keramiste, waar ik deze zomer van in de ban ben geraakt.
Er zijn ergere verslavingen denk ik dan maar weer, haar keramiek is zo mooi, zo puur, zo aards, primitief bijna en tegelijk ook weer zo eigentijds, gestoeld op de vroegere Cobragroep, enfin, ik ga het jullie nog eens een keer vertellen en laten zien.Fijne week allemaal weer! Hier begint vrijdag de herfstvakantie al weer, onnodig te zeggen dat het leven nog steeds voorbij vliegt......

Hartelijke plattelands groet, Jeannet