Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 26 februari 2018

Voorjaarsvakantie

Het is hier voorjaarsvakantie, al is er opeens, van het voorjaar, niet veel meer te merken, we krijgen een dikke staart winter, de elfstedenkoorts laait zelfs weer op......daar zat natuurlijk niemand meer op te wachten, want we willen allemaal lente
We willen zon, we willen weer af en toe met een kop koffie buiten op een terrasje kunnen zitten, okay, misschien nog net met de jas aan, maar zitten willen we , en wel buiten.
Helaas, pindakaas, of nou ja, dat weet ik eigenlijk ook niet, als ik denk aan voorjaarsvakanties in februari dan denk ik aan regen, paraplu,s, grijzigheid en mist, en daarbij vergeleken is dit natuurlijk héérlijk weer!
Dit wil ik ook even met jullie delen, onvervalst lente, en kunst, en dan denk ik, wat is nou kunst? Dit is geschilderd door het zoontje van mijn vriendin, toen een jaar of 6, op de kleuterschool.
Kom er nu nog maar eens om op die kleuterschool dan.Het was in de tijd dat een kind nog kind mocht zijn, dat het niet belangrijk was dat de twee en driejarigen peuters van heden ten dagen moeten leren rekenen ipv tekenen. De kleuren en de gehele compositie van deze tekening troffen mij recht in mijn hart, alles klopt in mijn gevoel, en is het dan kunst?
Dat blijft een interessante discussie, kunst......is dat alleen als iets je raakt, als het iets met je doet, en dat kan dan zelfs een rode stip op een geel vel papier zijn, dat is voor iedereen verschillend, ik kwam laatst deze bestipte stenen tegen, gewoon stenen, die je met een speciaal stippertje zo kan versieren, ik vind ze prachtig!En is het kunst?
En dat vind ik ook van deze lentestofjes met die haasjes, ik zag er al mooie strikzakjes van met paaseitjes erin.Gelijk maar begonnen.....
Het huis wordt langzaam toch al een beetje in paassfeer gebracht.
Wij zitten een paar dagen ergens anders in de voorjaarsvakantie, in Batenburg aan de Maas, vlak bij Nijmegen, in zo,n heerlijk sfeervol huisje van het Geldersch Landschap, en echt, jullie geloven het niet.....aan de Molendijk.......en waarom heet een dijk de Molendijk....juist ja.........omdat we uitzicht hebben op een ruïne, hahahaha, zoonlief heeft het weer DIK voor elkaar ;)
En om het over een molen te hebben, ik heb afgelopen week het molenquiltje voor hem inmiddels wel opgeregen, gedubbeld, .......dan komt het naarste klusje, voor mij dan, dat doorquilten....Pfttt....kon ik hem dat nou zelf maar leren.
Laat hij maar lekker naar die molen gaan woensdag, de schijnt de koudste dag te worden,....die wieken draaien ook zonder mij wel in het rond, ik hou het hier wel uit, zonnetje, stoeltje, voetenbankje, boekje, thee, taartje, breiwerkje, krantje,uitzicht op de ruïne , het kon voor het moment zat slechter. ( hoop ik dan he, we zitten er nog niet....)
Verder naai ik momenteel driehoekjes, héél veel driehoekjes, simpele driehoekjes, die wel moeten passen natuurlijk, soms is het simpele gewoon even genoeg, wel van dat mooie ruitstofje, mooie Hollandse driehoekjes, ik heb me bedacht dat ik voor de achterkant van deze quilt dat streepstofje wat ik ergens hier boven liet zien ga gebruiken, ook helemaal Hollands.
Ik zou zeggen, fijne week allemaal weer, volgende week vertel ik hoe het leven was rond Nijmegen, en in Batenburg, schijnt een heel leuk oud stadje te zijn met slechts 650 inwoners, we gaan het beleven.Ik heb nog wel even voor de zekerheid gecontact of het goed warm te stoken was.......
Enne...... het zou koud worden, Siberisch koud, Noordooster windkracht acht over de Maas...........nou, een slimme plattelandsmeid is op alles voorbereid.........ze garanderen warmte tot min 20 graden! Brrr....O ja, vriendin zit met man en zoon in ons huis bij de lekkere houtkachel, het damhert en de kat te vertroetelen........

Hartelijke creatieve groet, Jeannet

maandag 19 februari 2018

Zooooo klaar mee............

En dat was de derde keer deze winter dat ik geveld was-, is het geen zware verkoudheid met lange nasleep dan was het nu toch wel echt griep met hoge koorts, wat een ellende, ik weet het, er zijn ergere dingen, daar kom ik zo nog op terug, maar als je middenin zo,n ziekteweek zit, en je hoest je de longen uit je lijf,dan lijkt het wel alsof er even niets ergers is.....
Misschien is het voor sommigen herkenbaar, blijkbaar is mijn weerstand zo slecht dat ik alleen al bij het woord griepepidemie het virus te pakken heb, okay, ik spuit nare medicijnen tegen reuma waar je niet vrolijk van wordt, en ook niet beter, was dat maar waar.....en manlief werkt in het onderwijs, ook zo,n fijne gezonde omgeving....NOT.We werden achter elkaar geveld, manlief vrijdag, ik zondag, en de jongeling donderdag,
En dan te bedenken dat er allerlei mensen zijn die altijd van alles ( denken te ) mankeren en bijna een bed bij de HA hebben staan, maar nooooooit ziek zijn..........enfin, laat ik daar maar over ophouden.Dat is blijkbaar iets van alle tijden, want zongen we vroeger niet allemaal als kind het liedje van Kortjakje? ( altijd is Kortjakje ziek, middenin de week, maar zondags niet.....)
Het was dus een weekje dicht bij huis, de eerste drie dagen heb ik in bed doorgebracht, met het uitzicht op een quilt die ik ooit gemaakt heb, het kon slechter, altijd leuk wakker worden. Gossip in the garden.Blijft een erg leuke quilt waar veel aan te zien is, heerlijk inslapen s,avonds, en ook heerlijk wakker worden met het zicht op die theekopjes.
Daarna hingen we allebei in een stoel in de serre, of op de bank.We keken naar de vogeltjes, in de tuin, terwijl de zon door de takken heen in de tuin scheen, geen slecht uitzicht als ik eerlijk ben.Hoe meer oog je krijgt voor het gewone, hoe bijzonderder de wereld wordt.
Het blijft grappig om te zien hoe druk de vogels het hebben met elkaar, met eten zoeken.Het is prachtig om te zien hoe de hiërarchie bepaald wordt.
Het stikt hier ook van de bonte spechten in de tuin, soms wel een stuk of zes, als je de puf niet hebt om wat anders te doen, en de lettertjes voor je ogen dansen, is het een leuke bezigheid om hun gedrag te bestuderen, en daar samen met manlief over te filosoferen.......
En in het begin van mijn blogje zei ik al, er zijn ergere dingen....tuurlijk.Ik heb hier al eerder van die mooie kaarten laten zien van Ariena Ruwaard, met van die treffende teksten, ik wist tot voor kort niet wie er achter deze kaarten zat.
Daark kwam ik een tijdje terug achter, zij heeft een boek geschreven over hoe haar leven een compleet andere wending nam, toen ze van de één op de andere dag geconfronteerd werd met een hersenontsteking, encefalitis, en daar dus restschade aan over heeft gehouden.
Van een succesvolle vrouw met een leuke baan, geweldig gezin, rijk leven, moest ze na deze diagnose ( U heeft geen HBO niveau meer zei de neuroloog) een andere weg in slaag, gedwongen, en de manier waarop ze dat gedaan heeft, de prachtige kaarten die ze maakt, de mooie juttersstukken, het heeft mij heel erg geraakt.
Ik weet wel, je kan en mag je niet met anderen vergelijken, de ene mens heeft een hogere "frustratietolerantie" ( ja, dat leerden we al op de opleiding) dan de ander, maar als je dit zo leest, dan is het toch wel heel erg bijzonder dat er uit zoiets naars, ook weer zoiets moois is ontstaan, dat zij met haar kaarten met de pakkende teksten zo,n grote groep mensen weet te bereiken.Dat ze samen met haar gezin die kracht weer heeft weten te vinden. Het was een eye opener voor mij.
We verzorgen het beest vlak voor het raam en kunnen haar op het gemakje observeren, alles wat zij laat liggen vind gretig aftrek onder de andere vogels.Valentijnsdag is geruisloos voorbij gegaan, hoewel....er kwam een superleuk ingepakt pakketje van De Quiltster...wow....
En voor dat jullie nu denken, Tssss....waar staat dat geldboompje op dat minilandgoed? Dit is budgettair neutraal gekocht, ofwel, stofje eruit, stofje erin..,.het zou zomaar een carnavalskraker kunnen worden ;)En zo was er weer een week om, gelukkig wel........kon me dit keer niet hard genoeg gaan.
Toen we weer een beetje bij de mensen waren hebben we eerst een hele grote pan ambachtelijke kippensoep gemaakt. Het werd me in zo,n week wel duidelijk dat je erg dankbaar mag zijn als je er als gezin voor elkaar bent, de één zorgt voor de ander, de ander voor de één, dat is toch wel heel erg belangrijk in het leven. Hoeveel mensen hebben dat niet (meer) ?
Vandaag is manlief weer aan het werk gegaan, en zoonlief weer naar school, het huis ziet helemaal grijs.....overal stof en nog eens stof, de ramen zien er niet uit, de badkamer, de slaapkamers, ik weet even niet waar te beginnen......echt heel erg.....dan zie je pas hoeveel je eigenlijk doet op een dag als je niet ziek bent,en hoe het eruit ziet na ruim een week niets doen....
Pffftt....Het is een ander blogje dan gewoon, maar soms is het leven even niet gewoon.Ik moet de energie, even ( hoop ik) onder uit mijn tenen halen, zullen we vast allemaal wel eens hebben. Komt goed.

Fijne week allemaal, hartelijke creatieve groet. Jeannet

maandag 12 februari 2018

Klein beetje winter

Afgelopen week was het héél even winter, winter zoals een winter hoort te zijn in mijn beleving, het was zonnig, koud, fris, prikkelend,blauw en helder, héérlijk na al die natte, grijzigheid en sombere maanden! Daar wordt een mens toch een beetje blij van en het is gelijk heel anders opstaan.
Of je nou de regen op het dak en tegen de ramen hoort kletteren, of je ziet door een kier van het gordijn het zonnetje en het licht, als een belofte doorkomen,heerlijk! Je krijgt weer overal zin in. Klein geluk was dat ik opeens zag dat de toverhazelaar al begon te bloeien in de tuin.
Kijk, dat bedoel ik nou, daar ga ik aan voorbij als het regent, dan "ren" ik zo hard als de horror knieën het toelaten naar de brievenbus en terug, dan ben ik net een geit, want ik heb me een hekel aan natgeregend worden,en dus heb ik niets gezien onderweg. Dit valt trouwens ook onder de noemer klein geluk
Daagje vrij omdat er herkansingen van de toetsen waren op school, en dan maken we het saampjes maar gezellig in restaurant "mama", dat blijft toch de leukste lunchroom van het dorp, want je kan precies, tot op de cm zeggen, wat je wel, maar vooral wat je niet bij je eten wilt, bv geen tomaten, jakkes, dat is zoooooo veel te gezond....maar wel graag een dubbel belegde tosti  van witbrood (!) met boerenham, en geen grilham, tja........je hebt het maar voor het zeggen.
Afgelopen donderdag was het zo,n overgangdag, zonnetje, de koude noordooster was nergens te bekennen, vast op zoek naar een andere plek om zijn koude te verspreiden.
Het zonnetje scheen uitbundig en het was een uitgelezen dag om er weer met de fiets op uit te gaan, naar het natuurgebiedje vlak bij huis, zo geweldig mooi daar.
Je ziet er elk seizoen, elke keer dat je er komt, weer nieuwe dingen en dieren, nu was het er afgeladen vol met ganzen, die zich rustig lieten fotograferen in het winterse zonnetje.
Ik heb al helemaal zin in Pasen, ik weet het, duurt nog een aantal weken, zo niet anderhalve maand, en ik loop nog steeds de paaseitjes in de winkel netjes voorbij, want als je daar eenmaal aan begint, maar dit kon ik toch niet laten in de keuken.
De sneeuwklokjes bloeien als elk jaar weer dat het een lievenlust is, echt ongelofelijk, de hele tuin is er dik mee bezaaid, je kan nergens meer lopen of je staat erop.
Na het debacle van de losse lapjes achter de naaimachine is het natuurlijk toch nog goed gekomen, hoewel de naaimachine en ik nog steeds geen vriendjes zijn.Met argusogen bekijk ik het "beest"en ga er voorzichtig achter zitten.
Als hij sputtert en pruttelt staat er een flesje olie klaar, we hebben slechts één overeenkomst, we houden allebei van stof, alleen geven we er ieder een andere interpretatie aan, want als hij ( of zij) zijn dag niet heeft ( of ligt dat aan mij ? ) dan vreet tie mijn stof elke keer op......soms heeft hij nare menselijke trekjes.
Top is nog lang niet klaar hoor, er komt nog een rand tussen afgewerkt met van die leuke geruite driehoekjes, ik had wéér iets.....ik wist toch zeker dat ik mijn zes benodigde randen van 5 inch al gesneden had, ooit...maar nergens te vinden natuurlijk, moeilijk zoeken tussen al het stof, ik Wendy uit Weert al gecontact, voor nieuwe stof, en ja hoor.....tuuuuurlijk........ergens, opeens, ....in een laatje....daar lagen ze, dat heb je als je er dan weer een poosje niet aan werkt.
Nou ja, ze zijn terecht, ik dacht al weer, ben ik nou weer zo s***m geweest dat ik het niet goed heb gemeten en besteld, pfftt, gelukkig niet, nu nog even een paar honderd driehoekjes naaien, gelukkig hou ik van saai en van herhalingen, dat scheelt.
Nog een foto die laat zien dat de lente toch wel een beetje in aantocht is, het knotten van de wilgen, ook iets wat ik graag mag zien, het hoort zo bij het Nederlandse landschap. geknotte "olmen", wie zei dat ook al weer in een gedicht? Was het niet Marsman?
Vergeet niet dat het woensdag Valentijn is, tuurlijk, knettercommercieel, maar ja, ach.....toch ook best een beetje leuk, en vriendelijkheid en iets grappigs voor de huisgenoten of je vrienden tilt je even boven het gewone uit en hoeft niet zoveel te kosten, het draait toch uiteindelijk allemaal hier om.....
Fijne week allemaal weer! geniet er van zou ik zeggen.Hier heeft de griep ongenadig toegeslagen, mannetje ligt al drie dagen boven op bed, iets wat hier ongekend is, hoest zich de longen uit het lijf, en tja, ik dus ook sinds gisteren........je zal er eens van gevrijwaard blijven........:(

Hartelijke plattelandsgroet; Jeannet

maandag 5 februari 2018

Februari

Februari is genoemd naar de Romeinse god Februus, de god van de onderwereld. Bij de Romeinen was februari namelijk de maand van de grote reiniging en boetedoening.De Romeinen telden de eerste twee maanden van het jaar helemaal niet mee, ze begonnen pas bij Maart, is me dat wat, gaat het leven nog harder voorbij!
Nou, hoe we het ook allemaal zien, Februari, deze februari zal koud worden volgens de weersvoorspellingen. De schaatsen kunnen uit het vet....... Januari leek wel lenteachtig, al was het somber en nat en grijs en regenachtig, het was wel zacht, en we hoorden de vogels elke morgen luider zingen.
De roodborst zit vlak voor mijn raam en kijkt brutaal naar binnen naar wat zich achter het raam af speelt, in de winter hebben we een mooi uitzicht over de velden. Prachtig fotogeniek vogeltje, en dat is deze ook, de fazant.
Al valt het niet mee om ze te fotograferen, ze zijn schuw, en als ze eten doen ze dat met zo,n snelheid dat ze nooit stil zitten, maar mooi zijn ze, prachtig met het zonnetje op hun veren.Ik dacht dat ik deze winter mijn shawl niet meer nodig zou hebben, dat zou dus anders moeten zijn naar de voorspellingen
Het is een heerlijk werkje, s,avonds naast de houtkachel voor het programma Binnenstebuiten ( wie kijkt daar nog meer naar) Rustmomentje van de dag, kwart voor 7 op NPO 2, mooie reportages, prachtige interieurs maar bovenal, bijzondere bevlogen mensen.En over het interieur gesproken, ook nog steeds een hobby van me....
Volgens de interieurbladen wordt de komende tijd het Wabi Sabi principe, wat ik al járen aan hang,doorgevoerd in de interieurs, niet perfect, en toch mooi, of juist mooi, de schoonheid van het imperfecte,gekreukt linnen, vaasjes met een beboterde uitstraling, mooie dingetje uit de natuur.
Stoffen met een oude verschoten vintagelook, wie houd er niet van? Alles van weleer, komt weer......Juist in die Engelse woonbladen staan veel reportages van die prachtige authentieke sfeer die ze daar zo mooi weten  neer te zetten. Wollen plaids, puur linnen, echt keramiek.
Ik kreeg spontaan zin om die simpele en eenvoudige handschoentjes te gaan breien, en die beker links, toch ook helemaal Wabi Sabi en daarom zo mooi? Ze weten het wel daar in Engeland.Zelf ben ik ook weer verder gegaan aan het naaien van de ninepatchblokjes, 
Ik doe dat met het bekende ketting naaien, achter elkaar, en dan hangt er een hele strook achter mijn naaimachine, tenminste, dat is de bedoeling.......dan moet niet het garen in de spoel op zijn........hij was fijn.....alle blokjes lagen op de grond, los van elkaar..........Als we allemaal elkaars stunteligheden eens wisten denk ik wel eens, je ziet een prachtig eindresultaat op FB, maar je weet niet wat eraan vooraf ging.
Afgelopen weekend kwam ik dan toch ook een smoothieflesje tegen met het welbekende mutsje! Leuk, de mevr. die dit gebreid had, stond erbij, die had al 1100 ( ! ) van deze mutsjes gebreid, het was van die actie van breien voor ouderen, ik doe er ook aan mee, maar had nog nooit een echt mutsje gezien in de supermarkt, en heeee......
Hoe toevallig.......kom ik op "het NET", dat welbekende "Net"....het WWW.....twee van deze schattige oude eierdopjes tegen van Society ceramique, vlak bij, in Brielle....zelfde kleur als het mutsje, tss.....ophalen natuurlijk, nu nog even zoeken naar nog zo,n zelfde groen mutsje!
In de duinen zag ik een mooie stapel hout liggen, overblijfsel van de storm van vorige week, mooi sober plaatje, toch ook Wabi Sabi? We maken ons op voor de kou, hier giert op het moment dat ik dit schrijf een ijskoude noordoosten wind om het huis,wel een zonnetje dat wel, dus binnen heerlijk! Ik doe niet aan warme truiendagen, ik heb een erge hekel aan kou en zeker in mijn huis, dus ik stook de kachel nog wat extra op 
en geniet onder een wollen plaid van het mooie uitzicht in de tuin, de winterakonietjes, de sneeuwklokjes en de krokussen die langzaam komen, en van het uitzicht op het beest.
Hoe koud het ook zal worden, wat ze ook zeggen over de verstoorde natuur ( waar ik niet in geloof) ik kwam een spreekwoord tegen, Ook al zullen we alle bloemen plukken, de lente zullen we niet tegenhouden, en zo is het maar net, doordenkertje.Geniet er allemaal weer van deze week!

Hartelijke groet, Jeannet